NPS Output - Khaled (Cheb)

Khaled (Cheb)

Links

Foto's

Biography (Eng)

Discografie

Audio / Video

Khaled Hadj Brahim werd geboren op 29 Februari, 1960 in Oran, een Algerijnse Havenstad. Hij is al van jongs af aan bezig met muziek en zang. En begon al in zijn tienerjaren met optreden. Aanvankelijk houdt Khaled zich alleen bezig met de traditionele Raï muziek maar al snel krijgt hij ook meer interesse voor Westerse invloeden. Vooral de techniek die in de West Europa en Amerika in de loop der jaren is ontwikkeld wil hij vermengen met zijn traditionele muziek. Hierdoor ontstaat de Electric Raï en met daarbij een heel nieuwe muziekbeweging.

Gedurende de vroege jaren ’80 stond Raï muziek voor rebellie. Raï is Arabisch voor ‘mening’ en de zanger (of zangeres) verkondigt in de teksten zijn meer of minder controversiële mening. In het geval van Khaled gaat die mening vaak over vrouwen, drank en liefde of een mix daarvan, maar andere Raï zangers gaan verder wat hen duur kan komen te staan; in 1994 werd Raï zanger Cheb Hasni vermoord door religieuze fundamentalisten, en hij is een van de vele zangers die in de jaren ’80 en ’90 zijn vermoord.
Wegens deze omstandigheden in zijn geboorteland en een sterke band met Frankrijk vanwege taal en geschiedenis besluit hij zijn geluk te beproeven in Parijs. De Koning van de Raï, zoals hij in de jaren ’80 gekroond werd, blijkt ook in Frankrijk een schare fans te hebben en al gauw brengt hij zijn eerste album uit ‘Kutche’ genaamd. Op dit album zijn uitzonderlijke mix van traditionele Arabische instrumenten en melodieën en Westerse High tech (waaronder een Fairlight CMI sampler). Voor dit album werkte hij samen met Safy Boutella, een Jazz muzikant, en Khaleds eerste niet Arabische producer.

Op het tweede album ‘Khaled’ (1992) werkt Khaled samen met wereldmuziek producer Michael Brook, die onder andere werkte met Youssou N’dour. Ook frontman van Was (not Was), Don Was, produceert enkele nummers op het album. Met Was’ ervaring (hij werkte met grootheden als Bob Dylan, Bonnie Rait en de Rolling stones) en Khaleds soulvolle stem en talent om synthesizers en drummachines te gebruiken zonder de traditionele sfeer te verliezen wordt de samenwerking een groot succes. Het eindresultaat ‘Khaled’ wordt zeer enthousiast ontvangen.
Khaled ontdekt nog meer invloeden en stijlen. Voor zijn volgende albums liet hij zich inspireren door Franse chansons, Funk, Latin, Jazz, Afrikaanse ritmes, Hip hop, popmuziek en reggae. Voor zijn derde album ‘N’issi N’issi’ reist hij zelfs af naar Jamaica om met reggae producer Clive Hunt te werken. Met zijn muziek wil hij alle barrières en vooroordelen doorbreken. Door met mensen van ieder ras en geloof samen te werken wil hij laten zien dat er in muziek geen racisme is.

Nu Khaled alle barrières opzij heeft gegooid en zelfs met Franse rappers werkt groeit zijn succes alleen nog maar. In 1996 scoort hij een nummer 1 hit in Frankrijk met ‘Aicha’ ( waarmee de Skandinavische rapgroep 'Outlandish' in 2003 opnieuw een grote hit scoort) waarmee hij zijn recht op de troon van de Raï weer op eist.

Het concert van Khaled tijdens Mundial 2005. Foto's: Roel Jorna.

Khaled is the poster boy for the modern form of Algerian desert blues known as Raï. Certainly he's been its most successful modern exponent, the first to find success on the international stage. Born Khalidu Hajji Brahim in Oran, the traditional center of Raï, he was attracted to music from an early age, especially to Raï, which was seen at the time of the music of outcasts, drunks, and prostitutes, although he also loved James Brown and the Beatles. He taught himself to play guitar, bass, harmonica, and accordion, releasing his debut disc, "Trigh Lycee," when he was just 14. Leaving home, he began on the peripatetic life of the musician, performing frequently at clubs, parties, and weddings (the only places where Raï was seen as an "acceptable" form of entertainment). It was in the early '80s that Cheb (meaning "young") Khaled's fortunes changed, when he met up with producer Rachid Baba Ahmed, who was revolutionizing the Raï form by introducing Western electric instruments and studio techniques. Together, they changed the face of the music. Khaled was the right voice at the right time and the addition of drum machines, synthesizers, and guitars took the music to a new generation, even though much of it continued to be censored by the Algerian government, which considered the style subversive. A number of those early tracks can be found on Le Meilleur de Cheb Khaled on Blue Silver.

By 1986, Khaled (who'd now dropped the Cheb) had been forced to move to Paris, as violence in Algeria claimed lives and he'd been threatened several times (producer Ahmed would, in fact, be murdered, as would several Raï performers). Arriving with a reputation, he attempted to take his music to a global level, although his real debut, ‘Kutche’, did him no favors with its jazz-rock arrangements. He fared much better with 1992's Khaled, with some tracks produced by Michael Brook and others by Don Was. It yielded his first big hit, "Didi," and helped consolidate his reputation as Raï's first superstar. That was firmly cemented the following year with the Was-produced ‘N'ssi N'ssi’, which mixed funk, rock, and an Egyptian orchestra behind Khaled's persuasive voice and winning smile for a major commercial breakthrough in France, winning a European, as well as North African, audience. In 1996, he hit again with Sahra, whose first single, ‘Aïcha’, written for his daughter, gave Khaled a French number one hit. A mix of producers gave varying sounds, with French hip-hoppers Akhenton & Imhotep proving the hardest on the track ‘Oran Marseille’ with its rapid-fire rap. There was even some reggae on ‘Mektoubi’, which merged relatively seamlessly with the North African sound. While well-received critically, it sold little in the U.S. however, unlike France, where the album became Khaled's biggest success. Perhaps the moment that justified his title of King of Raï, however, came in 1999, when he headlined the 1-2-3 Soleils concert in Paris (which led to the album of the same name), over Rachid Taha and Faudel. It was the biggest Algerian show ever staged in France and left no doubt that Khaled remained Raï's hottest attraction. 2000 brought ‘Kenza’ and a change of producer, as former prog rocker Steve Hillage helped bring a more organic feel to the proceedings. A smash in Europe, once again it did little business in the U.S.